به صورت خيلي ساده که بگوئيم بايد از محل زندگي زنبور عسل که کندو نام دارد شروع کنيم در هر کندو زنبور عسل سه نوع زنبور وجود دارد : يک زنبور ملکه تعدادي زنبور نر و 80% بقيه زنبور کارگر هستند که زنبورهاي کارگر در مدت عمر 45 روزه خود داراي وظايفي هستند ،جمع آوري عسل يکي از کارهاي زنبور کارگر است.زنبور عسل با نشستن روي گلها شهد آنهارا باخرطوم کوچک خود مکيده و از راه دهان وارد معده دوم خود يا کيسه عسلي مي کند.اين توضيح را بدهم که اين معده با معده اصلي زنبور که کار هضم غذا را انجام ميدهد فرق دارد در اين ميان بر اثر تغيراتي که بر روي شهد انجام مي دهد قندهاي ساکاروز(قند نيشکر) را به قند هاي ساده(منوساکاريد)تبديل ميکند و مقداري از آب آن را جذب مي کند تا وارد کندو شود هنگامي كه به كندو باز ميگردند، آنرا از معده به دهان مي آورند و در دهان ديگرزنبوران کارگر ميگذارند. آنها شهد را به درون حفره هاي شانه (سلول)خالي مي كنند و با بالهايشان آن قدر آن را باد ميزنند كه بيشتر آب موجود در شهد تبخير شود.اما کار هنوز تمام نشده ، هنوز شهد داراي رطوبت زيادي است که باعث مي شود عسل پس از مدت کوتاهي ترش شود.دقت کنيد رطوبت عسل بايد به 17 تا 22 درصد برسد بنا بر اين زنبور شبها عسل داخل سلول رامکيده و وارد کيسه عسلي خود مي کند و باقي آب آن را جدب ميکند و موادي از قبيل هرمونها و آنزيمها به آن اضافه مي کند و دوباره داخل سلول ميريزند و در پايان مواد ديگري ازقبيل اسيدهاي آلي و مواد ضدعفوني کننده به آن اضافه مي کند بعد زنبور در هر سلول را با موم ميبافند.اين گونه عسل را تا چندين سال مي توان نگه داري کرد.جالب است بدانيد براي تهيه 1 کيلو عسل زنبور بايد 120 تا 150 هزار بار شهد حمل کند يا چيزي معادل يک دور کره زمين پرواز کند واين در حالي است که يک زنبور در طول عمر 45 روزه خود تنها ميتواند 1 قاشق مربا خوري عسل جمع آوري کند!!!80% وزن عسل کربو هيدراتها (مواد قندي-نشاسته اي) و بقيه آن پرتئين، ويتامينها ،گرده گل و مقدار کمي آب است.تا کنون 20 نوع قند در عسل شناسايي شده است گلوکز و لوولوز قندهاي اصلي عسل را تشکيل ميدهند.لولوز که همان قند ميوه ها است تقريبا 2 برابر شيرين تر از ساکارز (قندنيشکر)است گلوکز هم همان قند نگور است